Swarga Impen

Lukisan Taj Mahal sing wis takwiwiti dhek Minggu kepungkur durung wae rampung. Embuh iki,aku lagi kena lara aras-arasen. Saben dina gaweyanku mung nongkrong, turu, karo ndeleng tivi.

Pas wayah sore, pas lagi wae rada sregep, nyandhak kanvas, e... neng tivi ana gambar omah apik-apik ngono kuwi, acara Rumah Idaman. Yen mripatku  nyawang sing apik-apik ngono kuwi, lali karo gawean. Opo maneh aku ndeleng tivi ing njero omahku iki.

“Omah kok apike ora ilok kaya ngono kuwi, sing manggon apa ya manungsa?” grenengku. Lha piye, sing kaya ngono kuwi aku durung tau weruh kok!

Omahe Gedhe-gedhe, apik lan katon kerlap. Ruwang tamune kaya panggonane presiden nampa tamu negara. Tenan! Kamar paturonane, jembar ngluwihi omahku sapekarangan. Lha piye, ing jero kamar ana meja kursi lengkap, kamar mandi. Niku durung kolam renange, banyune biru katon kinclong-kinclong.

“Kuwi omahe sapa Mas Gondo?” pitakone Tanto bocah cilik tanggaku. Merga anggonku nyawang tivi, aku nganti ora weruh yen ana bocah melu-melu nyawang gambar omah apik mau.

“Kuwi dudu omah, kuwi swarga,” wangsulanku karo ngulu idu.

“Ana ngendi manggone?” sajake Tanto durung ngerti karo wangsulanku.

“Embuh, wong aku durung tau mrana!”

“Aku pengin mrana, Mas Gondo!”

“Lha wong swarga kuwi panggonane wong-wong sing wis mati, sing ora duwe dosa!” aku njur nerangke. Tanto mung plonga-plongo ngrungokake wangsulanku, embuh dheweke ngerti opo ora.

Gara-gara ndeleng acara Rumah Idaman, lukisan Taj Mahal tansah durung rampung, saben aku nyawang fotone Taj Mahal kanggo model lukisanku angenku tekan ngendi-endi. Taj Mahal endah banget, kaya swarga.

Nalika bocah cilik Tanto teka maneh arep melu ndeleng tivi, dumadakan aku nemu ide.

“Tan, dolan wae yuk!” pangajakku.

“Nyang ngendi, Mas? Ancol” bocah cilik kuwi seneng.

“Huuu... Ancol kurang sip, panas-panas ngene!”
“Lha nyang ngendi lho?”

“Nyang puncak wae, yuk! Neng kana kuwi kepenak banget, hawane adhem, kaya neng swarrga.”

Tanto seneng banget, dheweke mlayu mulih. Aku dewe salin kaos thok. Ora suwe aku lan Tanto wis melu dheseg-dhesegan dhempet-dhempetan karo mobil gilap ing ndalan kutha Jakarta.

Tanto takon wae, apa puncak isih adoh. Aku kudu ngguyu, jeneh tekan saka Kebon Jeruk wae durung. Ya kaya ngene iki yen kepingin weruh swarga, kudu kangelan dhisik. Kudu sabar nunggu giliran liwat. Kok ana wae wong sing numpak mobil. Marahi ndalan kebak wae!

“Mas Gondo, apa swarga kuwi apik tenan?” pitakone Tanto mbuyarake esemku.

“Ya mesthi wae, ora ana tandhinganelah!” wangsulanku.

“Wong apik, yen mati mesthi menyang swarga?” Tanto takon maneh.

“Iya!” jawabku mantep.

“Kepingin apa wae klakon?”

“Iya!”

“Pingin mangan enak terus, klakon?”

“Mesthi!”

“Manggon nang omah apik kaya ning tivi kae bisa?”

“Wis ta, pokoke ora ana tandhingane. Neng kana kuwi sembarang wis cumepak, butuh apa wae ana. Ora usah kangelan. Ora ana wong mlarat, ora ana wong kere!”

Mbok menawa dheweke mbayangake saumpama ana swarga, ndahneya senenge. Karo mesam-mesem, Tanto wiwit ngantuk, merem.

Puncak isih adoh. Dalane isih rame, ngarep macet maneh. Kebangeten, saben dina kok macet wae. Ngarepku ana mobil BMW sing sopire metu, nesu-nesu karo nuding-nuding sopir liya sing sajake nyenggol bodi BMW-ne sing mulus. Kapokmu kapan, batinku. Mobil apik kok dipek dhewe.

Sopir BMW isih nesu karo nuding-nuding. Aku isih fokus nyawang nang jalane nalika dumadakan ana cahya kumilat disusul swara gumlegar lan sopir sing nesu-nesu mencelat, geni ing ngendi-endi. Aku isih kelingan sakdurunge mobil sing taksetiri katut kedilat geni. Bom.

Aku ora mikir apa-apa kajaba mung kahanane Tanto sing takrungkebi. Embuh piye. Aku ora wani melek. Anane mung rasa panas sing kliwat, lan aku ora duwe daya kanggo loncat.

“Mas Gondo, apa iki wis teka?”

“Durung,” wangsulanku alon.

“Mesthine iki rak dudu swarga? Jarene swarga endah banget?”

“Dudu, Tanto iki dudu swarga. Neng swarga ara ana wong sing nesu-nesu, tukaran, ora ana bom!” Saka dhasare atiku, kanthi tulus aku ndonga supaya Tanto nemokake swarga sing semesthine, swarga sing diimpekake. Banjur peteng ndhedhet, ora ana swara.

sumber :http://iwanttohappierever.blogspot.com

S.M. Kinanthi, Laras Pélog Pathet Barang

Lintang abyore ing dalu

Wong becik kang luhur budi

Kekondhang ana nagara

Kaliwat budi pekerti

Netepi guyubing janma

Ganda arum ugi manis

sumber : http://insancendekiajawa.blogspot.com

ANOMAN DUTA

Kawiwitan saka prabu rama iku mrintahaken anoman supaya menyang ngalengka amargi wonten pawarta  ngenani icalipun dewi sintha. Prabu rama ngengken anoman amargi anoman iku nduweni kesakten kang gedhe. Sahengga saged nglawan musuh lan anoman iku saged mabur ing angkasa . perjalanane anoman iku nglewati samudra.

Nanging wonten anggada putranipun subali gineman kalih prabu rama supaya batalaken perjalananipun anoman.akhire anggada kalih anoman tukaran. Lajeng anoman kalih anggada dites kaliyan prabu rama. Ditakoni pirang dina kowe2 pada tekan  ing ngalengka. Anoman yanggupi  sedina.banjur prabu rama nunjuk anoman.

Perjalanane anoman dibaturi karo punakawan (semar ,gareng, petruk, gareng).

Dina kapisan anoman menyang  batara surya supaya srengenge ne iku tetep ana ing wetan nanging batara surya boten nyanggupi . lajeng keloro2 ne tukaran. Dilereh karo semar. Semar ngomong karo batara surya supaya nyangupi kemauane anoman saengga anoman saged teka ing pancawati cept.

Ing tengah-tengah perjalanan anoman keilangan arah .tekan ing laut..anoman ngrasa yen wonten tenaga kang nyedot anoman ing jero laut. Disedot kaliyan penunggu laut namane wil kataksini(raksasa). Anoman nendang-nendang lan nyakar-nyakar akhire wilkataksini mati. Anoman ora isa mabur maneh amarga tenaga ne entek.

Banjur leren ing goa windu kang dipanggoni dewi sayemprada. Dewi sayemprada tisna marang anoman nanging anoman arep nglanjutke perjlanane disek. Dewi sayemprada sedih. Sawise metu saka goa mripatipun anoman wuta, banjur diobati karo manuk sempati. Sempati nyitani anoman yen nduwe dulur yaiku jatayu kanga rep nylemetaken dewi sintha kag diculik prabu dasamuka. Nanging jatayu tiwas.

Ora suwe anoman teka ing ngalengka delik ing wit nagasari.banjur dewi sinta ngobati kesedihane menyang ing taman asoka celak wit nagasari.  Dewi sintha kaget amarga ana anoman. Lajeng anoman menehi ali2 anggo dewi sintha saka prabu rama. Nangig ali2 ne kegedhen amarga ing ngalengka dewi sintha boten ngrumat awake.

Dewi sintha bten purun dipuruki anoman , pengen e dipuruki kaliyan prabu rama. Dewi sintha nitipke sisir kang boten nate digwe dewi sintha kangge prabu rama.

Durung rampung gineman kalih dewi sintha, anoman dikepung kalih pasukan indrajit lan dibeta ten raden dasamuka. Anoman ditali ten ngajeng istana saperlu diobong.

Nanging anoman boten keobong ,anoman saged mabur beta geni lan diuncal-uncalke ten istana. Istana ne kobong entek resik. Anoman balik ten ngalengka lan menehake sisire dewi sintha. Prabu rama nganakake perang kaluih dasamuka supaya bisa  boyong balik dewi sintha ten Negara ayodya.

sumber : http://insancendekiajawa.blogspot.com

Serat Rangsang Tuban

Serat Rangsang Tuban menika nyariosaken pangeran kalih ing Nagari Tuban, kang sinebat Sang Pangeran Warih Kusuma sarta Sang Pangeran Adipati Anom. Pangeran kakalih menika putranipun Prabu Sindupati ing nagari tuban ingkjang jumeneng Natabinatara.

Kratonipun ageng sanget, Sang Prabu asmanipun misuwur angabekti jagad, para ratu sami suyud samawita boten kalayan kagebag ing perang, anggepipun sami ambaṭara. Sang Prabu nengenaken kaprawiran, mila ingkang para abdi sami ulah kasampurnaning kawruh perang, aji jaya kawijayan, kadigdayan lan kanuragan, sami teguh timbul, boten wonten ingkang teḍas tapak paluning panḍé sisaning gurinda, limpad ing wiwéka sugih gelar paningkeping satru sekti boten kanyanan ing mengsah, sumerepipun sampun kasèp kalebet ing byuhakalawerit, angèl wenganipun, kontaping kaprawiran, kasudiran sarta kaweganing pasang gelar wau: adamel mirising para ratu ingkang dèrèng sami kawengku ing jajahanipun Nagari Tuban.

Sang Prabu anggadhahi garwa sangang dasa sanga nanging namung anggadhahi putra kalih inggih menika kasebat ing nginggil menika. Putra kalih sami kakung ingkang sepuh miyos saking garwa pangrembe turasing Panḍita, kaparingan nama Raden Warih Kusuma, ingkang anem miyos saking garwa padmi putraning ratu, kaparingan nama Raden Warsa Kusuma. Kakalihipun saged sami rukun saduluran ingkang sepuh saged ngrangkul ingkang enem, kang enem saged ngurmati ingkang sepuh. Sang Prabu remen sanget amargi kakalihipun saged sami rukun, nanging ing yuswa antawis warsa kaping 50 dumugi warsa kaping 75 Sang prabu gerah. Sang Nata karaos badhe puput yuswanipun, putra kakalih mênika sami atur pangandikan bilih Sang rama katingal netyanipun sampun asawang kunarpa. Sang Rama ngendika kanthi lirih-lirih ”kulup sakarone gerah Ingsun kaya wus ora waluya dening husada, Ingsun bakal kumeka ing pati, sira sakarone dibecik sapungkure ingsun.

Putra kakalih menika tansah sami tatangisan. Lajeng Sang Prabu nutup netyanipun, tetangisan banjur kaprungu wonten sedaya pura, Sang Prameswari nun inggih garwa kapisanipun Sang Prabu sarta para garwa sanese karaos sedhih penggalihipun katingal padha jejeritan, tetangisan, karaos ajur ing tyas. Ingkang anggantosipun Sang Prabu inggih menika Warsa Kusuma rayinipun Warih Kusuma. Kacariyos Sang Pangeran Warih Kusuma dereng mawi krama, kagungan pacangan sangkaning timur kaleresan ḍerekipun naksanak piyambak saking bibi, kala samanten dereng diwasa, sapunika sampun neḍeng birahi, karsanipun Sang Pangeran baḍe nglamar ḍateng ingredi, pamit ḍateng ingkang rayi Sang Prabu, nyariyosaken karsanipun wau punika, awit boten namung wajibipun ingagesang mawa krama, ingkang langkung perlu angestokaken piwelinging kaki Sang Panḍita ingkang sampun murud ḍateng ing jaman kailangan, yèn pinacang sangkaning lare kaliyan Enḍang Wresti sutaning umbul mudal, patutan saking Endang saḍereking bibi. Sang Prabu sareng miḍanget yen ingkang raka baḍe palakrama saka langkung pirena ing panggalih, lajeng aḍaḍawuh karsa ngateraken piyambak ing tindakipun ingkang raka Sang Pangeran, nyusulEnḍang Wresti ḍateng ingredi, tiyang sapraja oter sami tata-tata.sumber :http://insancendekiajawa.blogspot.com

Ayat-ayat Gusti Allah

Nalika bun wayah esuk tumetes

Mung suket, godhong lan kewan gegremetan kang atur syukur

Manungsa wus kadhung ndengangak ngukur bantala

Ngetung etung isine gelaring jagad kang semrawut

Kabuntel nalar kang kebak paeka

Ah…wus dudu bun kang tumiba

Nanging banjir bandhang ngebaki ratan lan kali

Ayat ayating Gusti Allah kang teka…?

Nggawa banten kang tanpa kanyana-nyana…

Amarga saka pokale wingi uni kang lagi lali

Yen ta kabeh mau ijih ana kang kagungan karya

Aja dha sembrana midak bantala tanpa cecala

Ngawiyat ya mung dha golek suka…ah

Kapan ati iki kober ngukur dosa…?

Nalika para wikan lan winasis kandha… yen ta donya iki wus kari sagegeming asta

Tandha tandha kiyamat kang bakal teka…

Ayo ndang ngudi salira lan jiwa… sujud kanthi ati tumenga…

Nedya ndandani tumindak kang duraka…najan kari umur kang sisa…

sumber : http://insancendekiajawa.blogspot.com

LEGENDA DAN MITHOS

            Provinsi Jawa Timur ing sisih kulon wonten Kabupaten Bojonegoro ingkang perbatasan langsung kalih Kabupaten Blora ingkang sampun benten Provinsi inggih menika provinsi Jawa Tengah.ingkang dibatesi kalih lepen Bengawan Solo.  Kabupapaten Bojonegoro menika anggadhahi julukan Bumi Angkling Darma. Anggadhahi julukan Bumi Angkling Darma menika amargi ing tlatah Bojonegoro wonten cariyos kang nyariosaken Angkling Darma. Prabu Angkling Darma menika anggadhahi kerajaan ing Bojonegoro kang paring nama malowopati.

            Kabupaten Bojonegoro menika wonten salah satunggaling Kecamatan yaiku Kecamatan Padangan,lan ing Kecamatan Padangan wonten desa yaiku Ngradin. Asal-usulipun Desa Ngradin kawiwitan saking Alas kang ana kalih, setunggal alas Babrikan lan setunggale alas Ngrata. Alas Babrikan menika wonten ing sisih kulone margi lajeng alas Ngrata menika wonten ing wetane margi. Wonten sesepuh ingkang wonten ing alas menika, sesepuh jaler kang anggadhahi asma mbah Irajaya.

            Mbah Irajaya babat alas kekalihipun inggih menika alas Babrikan lan alas Ngrata. Mbah Irajaya babat alas menika ancasipun supados wonten ingkang manggen wonten ing tlatah menika. Dibabat resik lajeng alas Babrikan lan alas Ngrata dipun dadosaken daerah setunggal ingkang kaparingan nama Desa Ngradin. “Ngra” menika saking nama alas Ngrata kang dipundhut saking wanda kapisan lan nama “Din” menika kapundhut saking alas Babrikan.

            Saking cariyos Angkling Darma menika rakyat Bojonegoro wonten mithosipun. Inggih menika sinten ingkang meranaken Prabu Angkling Darma menawi kadadosaken drama utawa lakon kethoprak saget kena musibah. Pramila tiyang Bojonegoro boten wantun ngawontenaken drama utawa ketoprak ingkang paring lakon Angkling darma. Nanging ing jaman samenika kathah tiyang ingkang boten percaya mithos kang sampun wisuwur ing tlatah Bojonegoro menika.

            Wonten malih Mithos kang wonten ing Desa Ngradin, inggih menika yen wonten ingkang tilar donya tangga-tangga boten angsal damel sayur menir. Sayur menir menika bahanipun saking godhong bayem, godhong kemangi, godhong katuk, lan jagung. Limprahipun dipunsukakaken bayi ingkang seger-segere madhang. Sebabipun kula boten mangertosi, ananging aturan menika sampun dados tradisi ing masyarakat Desa Ngradin.sumber : http://insancendekiajawa.blogspot.com

Prapatan Gang Lima

Wiwitane ketemu cewek sing numpak Mio abang kuwi neng prapatan gang lima. Saklebatan katon ayu, jalaran tekaku ing kono nge­pasi dheweke ngegas motor ninggalake prapatan gang lima. Ora patiya dakgagas nemen kaya ngapa ayune sing sateme­ne, nanging blegere sing saklebatan kuwi sing ngipnotis aku. Sing penting wengi kuwi wetengku enggal oleh isen-isen. Ya neng prapatan gang lima kuwi biyasane aku tuku sega goreng.

Ora kaya biyasane anggonku mangan rada kewengen. Yen ora dikongkon John, kanca nunggal kos mapag neng terminal ngono wis mangan kawit sore. Iki ngono merga program dhietku sing lagi wae daktindakake. Saliyane saben sore joging ana lapangan atletik, manganku uga dakatur supaya awakku ora mbe­dhah lemu kaya Faisal. Sing biyasane saben wengi klayapan golek pecel Tepe 8 utawa neng Njagir, saiki wis prei ken­ceng ngempet hawa luwe.

Mangan wengi sepisan muga-muga ora marai lemu, ngono dongaku sadu­runge miwiti mangan. John sing krungu rapalan tolak balak lemu kuwi malah ngguyu kemekelen. Dheweke alok yen aku bakalan susah dhiet jalaran seneng ngemil. Arepa alok nganti lambene ndo­wer ora dakreken. Pancen bener, peser­ta dhiet anyaran isih angel ninggalake pakulinan lawas, yaiku ngemil.

“Percuma wae ngerti praupane mung saklebatan! Apa sing arep mboksawang? Upama tumpakane Mio abang, hla bocah sing tuku sega gorenge si Yon ya akeh tunggale,” clathune John nalika dakcri­tani.

“Wis ta John, senajan saklebatan aku iki ora pikun. Isih eling. Sesuk dakjak mra­na ya, sapa ngerti wonge ya tuku mrana.”

“Ha…ha…ha. Ad, Fuad. Kurang ga­weyan. Ngugemi teorimu kuwi padha ka­ro ngenteni bosoking beling. Mokal. Ya nek pancet numpak Mio, sapa ngerti kuwi sepedhah silihan. Njur ganti maneh numpak Tiger?”

“Wah edan kowe. Ayune kaya ngono kok numpake Tiger. Ora patut!”

Dumadakan aku malih lam-lamen ke­nya ing prapatan gang lima wingi. We­wayangane saben-saben wektu tansah metu ing pikiranku. Ora kaya nalika ke­temu sepisanan. Sesuke kepengin mba­leni maneh lelakon sewengi, sapa ngerti kenya kuwi uga tuku ing kono. Mula John dakajak andhok sega goreng prapatan gang lima kuwi.

Nanging awak yen lagi apes, tekan prapatan gang lima ngepasi sepi sing tuku. Ngerti kahanan kaya mangkono, John sansaya ndadi anggone ngguyu. Jarene yen kepengin akeh sing tuku kudu ngepasi wayah jam mangan, udakara bubar magrib. Dina sesuke aku budhal dhewe tanpa ngajak John, pamrihe yen ora ketemu, dheweke ora tambah ngece. Dhasar durung beja, senajan dikaya nga­pa mesthi wae ora nemoni mulya. Wu­sa­na rencanaku kuwi dakwurungake. Telung ndina mangan sega goreng terus jelas mblenger, apa maneh yen sing di­goleki ora enek.

“Bocah nek dikandhani ora manut ya ngono kuwi. Lagi gandrung ta? Kok nggo­leki wong sing ora jelas. Neng jurusane awake dhewe akeh bocah ayu Broooo!” kandhane John.

Pancen bener. Hla wong ketemu wae mung saklebatan, mesthine ora bisa na­matake. Pokoke kang kena dadi pa­thokane ya mung Mio abang plat AG. Bacute wis ora ngreti maneh. Upamaa wis klakon ketemu banjur arep dikapak­ake? Yen mung kepengin ngerti wae rugi anggonku keraya-raya nggoleki dhe­weke. Aku dhewe uga ora ngerti yen wis ketemu banjur arep ngapa. Sing cetha penasaran banget.

Sesuke, nalika kau goncengan karo John ndilalah sim­pangan karo kenya sing kuwi neng portal dalan mlebu kam­pus. Ora kleru, sepedhahe Mio abang plat AG. Arep menehi weruh marang John, ke­dhisikan John nyapa kenya kuwi. Su­walike kenya kuwi uga ganti mbales panyapane. Biyuh, eseme katon ngujiwat banget. Memper eseme Wara Sem­badra ing wayang wong Sekar Arum.

“John, kuwi mau sapa?” pitakonku marang John.

“Piye ta Ad we ki? Genahe Ika ngono lo. Cah maba.”

“Heh, ngerti apa ora we. Ya bocah kuwi lo sing ketemu pas neng prapatan gang lima kae.”

”O, bocah gemblung. Nek nggoleki ae eram, jebule ya Ika. Lagi pedekate kuwi, karo Dimas.”

Jebul kenya sing ketemu ing prapatan gang lima wingi ora liya ya adhi angka­tan­ku dhewe. Emane suwene telung sasi aku ora nate weruh. Jarene John aku ke­tinggalan brita nganti ana maba ora patiya ngreken. Apese maneh, Ika lagi wae pede­kate karo Dimas, ketua kelas­ku. Wah, lu­wak mangan tales, awak yen lagi apes!**

sumber : http://insancendekiajawa.blogspot.com